Bir lokma ekmekti doyunacakları ailelerini doyuracalkarı.Hayat mücadelesi idi hayattan kopup gittiler.
Kimi gözü yaşlı eş kimi boynu bükük yavrusunu kimi anne babasını bırakıp gittiler.
Burası bizim dediler satmayın dediler ANKARA ya yürüdüler anlatamadılar geri dönüp gittiler.
Yerin yedi kat dibine indiler az demediler helal yediler binlerce Şehit verdiler souncusu 301 şehit kefeni giyip gittiler Hepsine ALLAH tan RAHMET diliyoruz.
Onların gemileri filoları para kasaları dayıları emmileri yoktu.Onlar devlet arpalıklarında doyunmadılar çalıp çırpmadılar onlar ekmeklerini yedi kat yerin dibinde aradılar.
Onların elleri nasırdınasırları servetleriydi.Yüzleri kömür karasıterleri gurur madalyasıydı madalyalarınıda alıp gittiler.
Silerek indiler alın terlerini
Helal bildiler emeklerini
Yedi kat yerde aradılar ekmeklerini
Sıra sıra gittiler yiğitlerimiz
Kimi annesini kimi babasını
Kimi nişanını kimi yavrusunu
Hayellerini yıktı maden kabusu
Sola sola gitti çiçeklerimiz
Kader değil akılsızlıkrır felaket
Bizi bizden alan içimizde cehalet
Kurbanlar verdiğimiz bu sonsuz hayat
Kol kola gittiler emekçilerimiz
Yüzleri boyalı kömür karası
Umutlarıydı rızık ekmek parası
Ne sıraları vardı nede kurası
Bile bile gittiler bizim şehitler
Salih SEFER
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder